برنامه ریزی و مدیریت استراتژیک منابع انسانی

مدل عملیاتی منابع انسانی(HR Operating Model) امروز دیگر به یک چارت سازمانی محدود نمی‌شود؛ بلکه معماری هوشمندانه‌ای از ساختار، نقش‌ها، فرآیندها، فناوری و شاخص‌های اندازه‌گیری است که با توجه به زمینه و مسائل واقعی کسب‌وکار طراحی می‌شود. این مفهوم از مدل دیو اولریش آغاز شد که HR را از واحدی اداری به شریک کسب‌وکار ارتقا داد، اما در نسل جدید، تمرکز از «سازمان‌دهی» به «خلق ارزش» تغییر کرده است. اکنون اندازه سازمان، مرحله رشد، صنعت و اولویت‌های استراتژیک تعیین می‌کنند چه مدلی مناسب است. یک HR Operating Model بالغ، از مسئله کسب‌وکار شروع می‌کند و با طراحی یکپارچه اجزا، استراتژی را به اجرا و نتیجه تبدیل می‌کند.

برنامه ریزی منابع انسانی(HRP) یک فرآیند مستمر و مبتنی بر داده را توصیف می کند که در آن یک شرکت به طور سیستماتیک برای آینده از نظر منابع انسانی برنامه ریزی می کند تا اطمینان حاصل کند که مشاغل موجود با کارکنان ماهر مناسب انتصاب یافته اند. این ابتکارات کلیدی منابع انسانی را برای دوره زمانی پیش رو شناسایی می کند که به سازمان کمک می کند تا به اهداف استراتژیک خود دست یابد و مزیت رقابتی خود را بدون کمبود یا زیاده روی در کارکنان(Overstaffing) حفظ کند.

یکی از موضوعات کلیدی در حوزه منابع انسانی توجه به تعاملات فرایندها و اقدامات مختلف با یکدیگر می باشد به گونه ای که مجموعه فعالیت ها در حال انجام بتواند ارتباط سیستماتیک و سینرژیک با یکدیگر داشته باشند، و همچنین در نهایت بتوانند منجر به تحقق اهداف سازمان و توسعه فردی کارکنان گردد. هدف از مدیریت استراتژیک منابع انسانی(SHRM) ایجاد همسویی عمودی(Vertical Alignment) بین استراتژی ها و راهبردهای منابع انسانی و استراتژی ها و جهت گیری استراتژیک سازمان و از طرفی ایجاد همسویی افقی(Horizontal Alignment) بین حوزه های کارکردی مختلف منابع انسانی از جمله، جذب، آموزش و توانمندسازی، جبران خدمات، مدیریت عملکرد و ... می باشد.